Toen ik ergens in de jaren ‘80 mijn eerste ‘home’-computer kreeg, had het ding 64 KB (kilobyte) geheugen aan boord. Dit was maar liefst een verdubbeling ten opzichte van het vorige model! Maar al snel werden de spelletjes die ik op die computer speelde groter en groter. Na een paar jaar voldeed het geheugen van 64 KB niet meer en kocht ik voor honderden guldens een geheugenuitbreiding naar 512 KB. Ik kan me nog herinneren hoe soepel en snel ineens mijn toen al oude computer weer werkte!

Voor opslag kon ik enkel en alleen 3,5 inch floppy disks gebruiken waarop ik 360 KB kon opslaan. Ik kocht later voor zo’n 1200 gulden (!) een 720 KB floppy diskdrive.
De eerste harde schijven kwamen toen beschikbaar. Je kon een 20, een 40 of een 60 MB (megabyte, oftewel 1024 KB) schijf kopen met een benodigde controller voor enkele honderden guldens. Volstrekt overbodig, zo was ik toen van mening. Gewoon efficiëntere code schrijven en al die ruimte was helemaal niet nodig.

Boy, was I wrong!

Toen ik in de jaren ‘90 ging studeren kocht ik mijn eerste Personal Computer. Het interne geheugen bevatte toen al een onvoorstelbare 64MB en de harde schijf was zelfs 4,3 GB (gigabyte, oftewel 1024 MB) groot! Even een snelle rekensom: 4,3 GB is zo’n 14090 stuks van mijn eerste floppy disks. Dat is dus bijna een hele kamer vol!

En toen eind jaren ‘90 video en audio op de Personal Computer pas echt goed werd geïntegreerd steeg de honger naar geheugen nog veel harder.
Mijn huidige iMac bevat inmiddels 3 GB aan intern geheugen en 500 GB aan opslagcapaciteit op de harde schijf. Hoewel deze computer waarschijnlijk nog wel een jaar of wat mee kan zie ik nu al de eerste 1 TB (terabyte, oftewel1024 GB) harde schijven voor zeer betaalbare prijzen in de winkels liggen.

Het meeste geheugen op een Personal Computer wordt gebruikt door alle grafische toepassingen die er op draaien. Alleen al de GUI (Grafical User Interface) van het OS zelf is een groot geheugenetend monster. Dit geldt voor zowel Windows, Linux als Apple.
Toen Windows Vista werd uitgebracht bleek het besturingssysteem nog veel hogere eisen te stellen aan de hardware van uw Personal Computer. Met name is er fors meer geheugen nodig om Vista soepel te laten draaien. Wereldwijd hebben de geheugenchipfabrikanten daarop geanticipeerd door de fabricage van geheugenchips flink op te voeren.
Nu de verkopen van het nieuwe Vista flink tegenvallen, wordt de geheugenmarkt overspoeld met goedkope grote geheugenchips. En dat leidt tot opmerkelijke aanbiedingen.

Zo kan ik nu een sd-geheugenkaartje voor mijn digitale fototoestel van 1 GB kopen voor het extreem lage bedrag van € 4,95. Hiervoor moest ik 5 jaar geleden nog meer dan € 100,- voor neertellen. Of wat dacht u van zo’n handige USB memorystick? 8 GB voor het luttele bedrag van € 24,95!

Dus nu koop ik voor nog geen 5% van de prijs van mijn floppy drive uit de jaren 80 een apparaatje waarmee ik 11651 maal zoveel data op kan slaan.

Dat maakt mij nieuwsgierig naar de komende 20 jaar! Zouden we dan interne geheugens hebben in onze Personal Computers van enkele terabytes? Harde schijven van enkele petabytes (1 petabyte is 1024 TB)? Of zijn er dan al nieuwe technieken waarmee we gemakkelijk exabytes (1024 PB), zettabytes (1024 EB) of yottabytes (1024 ZB) mee kunnen opslaan?

De vraag is misschien wel eerder: hebben we wel zoveel informatie om op te slaan?

Jim Nijkamp
Project Manager